Aşık Olmadan Bir Düşün Diyor Can Dündar

Evinin seni içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksin…
Sokağa fırlayacaksın…
Sokaklar da dar gelecek…
Tıpkı vücudunun yüreğine dar geldiği gibi…
Ne denizin mavisi açacak içini, ne pırıl pırıl gökyüzü…
Kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar
küçüleceksin…

Birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan…
“Önemli olan sağlık.”
“Yasamak güzel.”
“Bos ver, her şey unutulur.”
Sen hiçbirini duymayacaksın…
Göz yaşlarından etrafı göremez hale geleceksin…
Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek
isteyecek kadar çok seveceksin…
Hep ondan bahsetmek isteyeceksin…
“Ölüme çare bulundu” ya da “Yarın kıyamet kopacakmış” deseler başını kaldırıp Ne
dedin?” diye sormayacaksın…
Yalnız kalmak isteyeceksin…
Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak…
İkisi de yetmeyecek…
Geçmişi düşüneceksin…
Neredeyse dakika dakika…
Ama kötüleri atlayarak…
Onunla geçtiğin yerlerden geçmek isteyeceksin…
Gittiğin yerlere gitmek…
Bu sana hiç iyi gelmeyecek…
Ama bile bile yapacaksın…
Biri sana içindeki acıyı söküp atabileceğini söylese,kaçacaksın…
Aslında kurtulmak istediğin halde, o acıyı yasamak için direneceksin…
Hayatının geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksin….
Aksini iddia edenlerden nefret edeceksin…
Herkesi ona benzetip…
Kimseyi onun yerine koyamayacaksın…
Hiçbir şey oyalamayacak seni…
İlaçlara sığınacaksın…
Birkaç saat kafanı bulandıran ama asla onu unutturmayan…
Sadece bir müddet buzlu camin arkasından seyrettiren…
Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek…
Boğazın düğümlenecek, dinleyemeyeceksin…
Uyumak zor, uyanmak kolay olacak…
Sabahı iple çekeceksin…
Bazen de “Hiç güneş doğmasa” diyeceksin…
Ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler…
Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksin…
Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çıkana sarılmak isteyeceksin
Nafile…
Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek…
Rüyalar göreceksin, gerçek olmasını istediğin…
Her sıçrayarak uyandığında onun adini söylediğini fark edeceksin…
Telefonun çalmasını bekleyeceksin…
Aramayacağını bile bile…
Her çaldığında yüreğin ağzına gelecek…
Ağlamaklı konuşacaksın arayanlarla…
Yüreğin burkulacak…
Canin yanacak…
Bir daha sevmemeye yemin edeceksin…
Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinden…
Onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksın…
Defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğin için nefret edeceksin…
Yaşadığın şehri terk etmek isteyeceksin…
Onunla hiçbir aninin olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek…
Ama bir umut…
Onunla bir gün bir yerde karsılaşma umudu…
Bu umut seni gitmekten alıkoyacak…
Gel gitler içinde yaşayacaksın…
Buna yasamak denirse…
Razı mısın bütün bunlara…?
Hazır mısın sonunda ölüp ölüp dirilmeye…?
O halde aşık olabilirsin

Bügün Ayrılığımızın Üçüncü Senesi Yeliz Üçok

Bugün ayrılığımızın üçüncü senesi. Oysa ben seninle geçen günlerimi saymak isterdim. Sensiz geçen günlerimi değil. 08/07/2004 beynime kazıdım bu tarihi. Bir yaz günü bu kadar soğuk gelebilir mi insana.?Bu kadar karanlık olabilir mi bir gün?

Bir oyun gibi. Hep aynı şeyler oluyor. Ne zaman bitti desem yine sendeyim yine oyunun en başında. Hep aynı acı. Hep aynı ızdırap. Bitmiyor bitiremiyorum. Öyle sevmişim ki seni. Ardı ardına geçen yıllar dahi unutturamıyor seni bana.

Ayrıldıktan sonra çektiğim acıları anlatmam imkansız. Ağlamayı bilmeyen gözlerim ağlamayı öğrendi. Kaç gece sabahlara kadar ağladım, kaç gece adını haykırarak uyandım bilmiyorum. Şimdilerde sensizliğe alıştım. Yokluğun bir sen yarattı benden. Senin gibi kalpsiz, senin gibi aşkı sevgiyi harcayan biri oldum bende. Kimleri üzdüm kaç kalbi kırdım, kaç kişinin hayallerini yıktım… Öğrendim kalpsiz sevdiğim, öğrettin her şeyin yalan olduğunu en acı şekilde öğrettin bana…Ama bunlar mutlu etmedi beni. Yanlıştı çünkü bunlar. Seni mutlu eden oyunlar, senin doğruların bana yanlıştı. O zaman çocuktum belki ama artık büyüdüm, bu ayrılığın acısı fazlasıyla olgunlaştırdı beni.

Nede çok sevmişim seni. Bunca zaman yerine kimseyi koyamadım.

Kimseyi seni sevdiğim kadar sevemedim.

Şimdi ellerin hangi elleri tutar,

O yosun gözlerin kime bakar,

Sevgiyi bilmeyen kalbin kimin için atar bilemem. Bilmekte istemem zaten.

Ne garip değil mi sen yıktığın hayattan habersiz devam ediyorsun yaşantına. Gönlün yalan sevgilerden yana ne kadar da şanslı. Ama unutma insanı ayakta tutan yalan sevgiler değil. Aksine hayatını karartan, hatalar yaptıran tek şey …

Gittiğin günden beri tek kelime konuşamadık seninle. Bakmaya kıyamadığım o yosun gözlerini bir daha hiç göremedim. Ama bunlar bile unutturamadı seni bana. Varlığına inat yokluğunda bile sevdim ben seni. Anlamıyorum, anlam veremiyorum. Bu kadar çabuk mu parçalanır sevgiler. Yazık; oysa ki ne çok sevdim ben seni . Ben sensiz kalmaktan korkarken, sen beni sevmekten korktun. Yanlış nerede, hata kimde diye sorgulamıyorum artık. Anladım ki benim sana olan sevgim fazla gelmiş senin küçücük yüreğine. Görüyorsun ya sevdiğim seni anlatmaya artık ne satırlar ne de sayfalar yetiyor. Kalemim kırıldı yüreğim sustu artık. Seni yazamıyorum artık. Adını heceleyemiyor dilim. Korkuyorum. Bir kez daha aynı acıları çekmekten korkuyorum.