Sana uzak kentlerden birinde, zamanın bir yerinde
Seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi
Onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdi
İnsan hergün anımsar mı aynı gözleri
Seni seviyordum ve senin haberin yoktu
Saçlarını izliyordum uzakta
Kulağının arkasına düşüşü ve burnun
Herkesten başkaydı işte
Güldüğün zaman yukarıya bakardın
Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı.
Ne güzeldiler!

Sen bilmiyordun, ben seni seviyordum ..
Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler
Duvarlara, vitrin camlarına, kaldırımlara çarpıyordu.
Geri dönüyordu çoğalarak.
Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi ..
Herşeyi erteleyişim oluyordun.
Kalp ağrısı oluyordun.
Birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun.
Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk.
Dönemeçler geçiyor, köprüler göze alıyor
Ve bazen, tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk..
Cesurduk!
Ufuk çizgisi maviydi, günbatımı hep turuncu
Ve kırmızıydı bütün karanfiller!

Ben seni seviyordum, sen bilmiyordun ..
Sevinçlerim oluyordun ara sıra.
Sen hiç bilmiyordun ..

Sonra herhangi biri oldun,
Bütün sevinçlerim bittikten sonra ..
Yağmurlar yağdı serin haziran akşamları,
Derken birgün uzaktan gördüm seni.
Saçların bana inat başın herşeye meydan okuyarak
İşte yine aynı!
Kalbimi acıttın .. Her zamanki gibi ..
Değiştik sanıyordum. Ve sen yine bilmiyordun ..

Şimdi bunları anlatsa sana birileri,
Kimbilir ..
Yada boşver,
Bilme en iyisi ..